දූෂණයට එරෙහිව ක්රියාත්මක වන නීතිමය රාමුව තවදුරටත් සංශෝධනය කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් කර ඇති දූෂණ විරෝධී (සංශෝධන) පනත් කෙටුම්පතේ ඇතැම් වගන්ති ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවට අනුකූල නොවන බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කර ඇති බව කතානායක වෛද්ය ජගත් වික්රමරත්න මහතා අද (22) පාර්ලිමේන්තුවට දැනුම් දුන්නේය.
ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ තීරණයට අනුව පනත් කෙටුම්පතේ ඇතැම් වගන්ති සම්මත කිරීම සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ විශේෂ බහුතරයක් හෙවත් තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් අවශ්ය වේ. එමෙන්ම, 17 වැනි වගන්තිය එහි වත්මන් ස්වරූපයෙන් සම්මත කිරීමට පාර්ලිමේන්තු විශේෂ බහුතරයට අමතරව ජනමත විචාරණයකදී ජනතාවගේ අනුමැතියද අවශ්ය බව අධිකරණය තීරණය කර ඇති බව වාර්තා වේ.
කෙසේ වෙතත්, පනත් කෙටුම්පතේ සියලුම වගන්ති ව්යවස්ථාවට පටහැනි බවක් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කර නොමැත. පනත් කෙටුම්පතේ ඇතැම් වගන්ති ව්යවස්ථාවට අනුකූල වන බැවින් ඒවා සාමාන්ය බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකි බවද අධිකරණ තීරණය මගින් සඳහන් කර ඇති බව වාර්තා වේ.
මෙම සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ 2023 අංක 9 දරන දූෂණ විරෝධී පනත ක්රියාත්මක කිරීමේදී හඳුනාගත් කරුණු කිහිපයක් සංශෝධනය කිරීම සඳහාය. එම පනත් කෙටුම්පත 2026 අගෝස්තු මාසයේදී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ අතර, එයට අදාළව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ පෙත්සම් 15ක් ගොනු කර තිබූ බව පාර්ලිමේන්තු වාර්තා සඳහන් කරයි.
දූෂණය වැළැක්වීම සහ රාජ්ය ආයතනවල වගවීම ශක්තිමත් කිරීම මානව හිමිකම් ආරක්ෂාව සමඟද සම්බන්ධ වන කරුණකි. රාජ්ය බලය භාවිත කිරීමේදී විනිවිදභාවය, වගවීම සහ නීතියේ ආධිපත්යය තහවුරු කිරීම මගින් ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීමට අවශ්ය ආයතනික පරිසරයක් ගොඩනැගීමට හැකිය.
ඒ සමඟම, දූෂණ විරෝධී නීති සකස් කිරීමේදී හෝ සංශෝධනය කිරීමේදී ඒවා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව සමඟ අනුකූල වීම මෙන්ම පුද්ගලයන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් සහ සාධාරණ ක්රියාපටිපාටි ආරක්ෂා කිරීමද වැදගත් වේ.
විශේෂයෙන්ම යම් නීතිමය ප්රතිපාදනයක් පුද්ගලයන්ගේ ඇප ලබාගැනීමේ අයිතිය වැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් බලපෑමක් ඇති කරන්නේ නම්, එවැනි ප්රතිපාදන ව්යවස්ථාමය පරීක්ෂාවකට ලක්වීම නීතියේ ආධිපත්යය සම්බන්ධයෙන් වැදගත් කරුණක් වේ. මෙම පනත් කෙටුම්පතේ එක් ප්රතිපාදනයක් සම්බන්ධයෙන් මහේස්ත්රාත්වරයාට ඇප ලබාදීම සීමා කිරීම පිළිබඳ යෝජනාවක්ද ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අදාළ වූ බව වාර්තා වේ.
මේ අනුව, දූෂණය මැඩලීමේ අරමුණ සහ පුද්ගල මූලික අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම යන කරුණු දෙකම සලකා බලමින්, අදාළ සංශෝධන නීතිමය සහ ව්යවස්ථාමය සීමාවන් තුළ ක්රියාත්මක කිරීමේ අවශ්යතාව මෙම තීරණය මගින් නැවතත් අවධානයට ලක්ව තිබේ.