ශ්රී ලංකාවේ පාසල් පද්ධතිය තුළ විනය පවත්වා ගැනීමේ නාමයෙන් සිදුවන ශාරීරික දඬුවම් දීම අතීතයේ සිට පැවත එන දුර්මතයක් මත පදනම් වූවකි. “ගහන්නේ නැතුව ළමයි හදන්න බෑ” යන පරණ ආකල්පය තවමත් බොහෝ ගුරුවරුන් සහ දෙමාපියන් අතර මුල් බැසගෙන තිබීම කණගාටුදායකය. නමුත් නූතන අධ්යාපන විද්යාවට සහ මානව හිමිකම් සංකල්පයන්ට අනුව, පාසලක් තුළ සිදුවන ශාරීරික හෝ මානසික හිංසනයන් කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැක. ශ්රී ලංකාව 1991 වසරේදී අත්සන් තබන ලද එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ප්රඥප්තිය (UNCRC) මගින් දරුවෙකුගේ ගෞරවය සහ ආරක්ෂාව තහවුරු කර ඇති අතර, පාසල් තුළ සිදුවන ශාරීරික දඬුවම් මගින් මෙම ප්රඥප්තියේ ප්රධාන වගන්ති කිහිපයක් සෘජුවම උල්ලංඝනය වේ.
එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අයිතිවාසිකම් ප්රඥප්තියේ 19 වන වගන්තිය මගින් පැහැදිලිවම සඳහන් කරන්නේ ඕනෑම ආකාරයක ශාරීරික හෝ මානසික වධහිංසා, අපයෝජන, නොසලකා හැරීම් සහ සූරාකෑම්වලින් දරුවා ආරක්ෂා කිරීමට රජය බැඳී සිටින බවයි. පාසල තුළදී ගුරුවරයෙකු විසින් දරුවෙකුට පහර දීම, වේවැල් පහර දීම හෝ මානසිකව අසහනයට පත්කිරීම මෙම 19 වන වගන්තිය සෘජුවම කඩකිරීමකි. විනය හැදීම යන ව්යාජ මාතෘකාව යටතේ සිදුකරන මෙම හිංසනයන් නිසා දරුවන්ගේ ශාරීරික සෞඛ්යයට මෙන්ම ඔවුන්ගේ ආත්ම අභිමානයට සහ මානසික වර්ධනයට දැඩි බලපෑමක් එල්ල වේ.
එමෙන්ම ප්රඥප්තියේ 28(2) වගන්තිය මගින් පාසල් විනය පාලනය පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමුකර ඇත. එහි සඳහන් වන්නේ පාසල් විනය පවත්වාගෙන යා යුත්තේ දරුවාගේ මානුෂීය ගෞරවයට හානි නොවන පරිදි සහ ප්රඥප්තියේ ප්රතිපත්තිවලට අනුකූලව බවයි. ශ්රී ලංකාවේ අධ්යාපන අමාත්යාංශය විසින් ශාරීරික දඬුවම් තහනම් කරමින් චක්රලේඛ නිකුත් කර තිබුණද, පන්ති කාමර තුළ තවමත් අමානුෂික ලෙස දඬුවම් කිරීම් වාර්තා වේ. දරුවෙකුට බියෙන් සහ තැතිගැන්මෙන් තොරව ඉගෙනීමට ඇති අයිතිය නැති කිරීම මගින් මෙම 28(2) වගන්තියේ සඳහන් මූලික හිමිකම අහෝසි වී යයි.
මීට අමතරව, 37 වන වගන්තිය මගින් කිසිදු දරුවෙකු වධහිංසාවට, අමානුෂික හෝ අවනම්සහගත ලෙස සැලකිල්ලට හෝ දඬුවමකට ලක් නොකළ යුතු බව තහවුරු කරයි. පන්තිය ඉදිරියේ දරුවෙකුට පහර දීම හෝ නින්දා කිරීම මගින් සිදුවන්නේ අමානුෂික සැලකිල්ලක් දැක්වීමයි. ශ්රී ලංකාවේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය පවා කිහිප වරක්ම තීන්දු කර ඇත්තේ පාසල් තුළ ශාරීරික දඬුවම් දීම ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවෙන් තහවුරු කර ඇති මූලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීමක් බවයි.
අවසාන වශයෙන්, ශාරීරික දඬුවම් මගින් සිදුවන්නේ බිය පදනම් කරගත් සමාජයක් නිර්මාණය වීම මිස යහපත් විනයගරුක පරපුරක් බිහිවීම නොවේ. ශ්රී ලංකාව ජාත්යන්තර සම්මුතීන්ට අනුව බැඳී සිටින බැවින්, පාසල් තුළ ශාරීරික දඬුවම් සම්පූර්ණයෙන්ම තුරන් කර ධනාත්මක විනය පාලන ක්රමවේද (Positive Discipline) භාවිතයට ගැනීමට කාලය එළඹ ඇත. දරුවෙකුට ආදරය, ගෞරවය සහ සුරක්ෂිතභාවය පිරි පන්ති කාමරයක් හිමිවීම ඔවුන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකමකි.
– ඉෂාරා පෙරේරා